غزل شمارهٔ ۳۶۳

برداشت: دل من از عشق آن معشوق سرشار و شاداب است، اما ترس از جدایی و غم باعث می‌شود که آن یار نیز تحت تأثیر قرار گیرد و از حال و هوای خودش کاسته شود.

برداشت: من فقط می‌توانم در خوشحالی او غم و اندوه خود را فراموش کنم و از این رو، هرگز نخواهم توانست این حالت خوشی را بشکنم، جز با خون دل خود.

برداشت: هر صبح هنگام طلوع، همچون شفقی که در آسمان می‌درخشد، با احساسی عمیق و دردناک به خونین شدن می‌نگرم؛ زیرا در آن صبح، این خون به شکل شگفتی سرشار از احساسات و حالت‌های خاصی است.

برداشت: به من نصیحت نکن و تقصیر مرا به گردن نزن، چون نگاه عاشقانه معشوقم باعث دیوانگی من شده است.

برداشت: چرا این زمین مثل ظرفی پر از خون است که نگاه ساقی رازهای مستی را نشان می‌دهد؟