رباعی شمارهٔ ۴۰۹

شاعر در این ابیات می‌گوید که مرغ جان (روح) تمایل به پرواز به سمت بالا ندارد و در تمامی جهات پر نمی‌زند. او می‌پرسد اگر کسی بخواهد آن مرغ را پیدا کند، به کجا باید برود، در حالی که در هیچ‌کجا جا و مکانی برای آن وجود ندارد. این اشعار اشاره به عدم محدودیت روح و فرار از جغرافیا و مکان‌های مادی دارد.