رباعی شمارهٔ ۴۰۸

شاعر در این ابیات به جستجوی حقیقت و وجودی می‌پردازد که نه در ظاهر دنیا قابل مشاهده است و نه به سادگی می‌توان آن را درک کرد. او از وجود ماهی که نه در آب است و نه در هوا می‌پرسد و درباره جانی که نه با ماست و نه بی ما سؤالاتی مطرح می‌کند. در نهایت، تأکید می‌کند که حقیقت در همه جا حضور دارد و تنها باید به دنبال آن بود.