رباعی شمارهٔ ۴۰۶

این بیت نشان‌دهنده حال و هوای ماه عید و تغییرات آن است. در اینجا به این اشاره می‌شود که مردم در این ایام تلاطم و شوقی دارند و هر کسی که نظری دارد، به دنبال فرج و آرامش است. همچنین به طبل زنی اشاره می‌شود که با شور و هیجان می‌زند، اما معلوم نیست که آنچه می‌گوید به گوش کسی می‌رسد یا خیر، چرا که "خواجه" کر است. این ابیات به نوعی نقد اجتماعی و عدم توجه به صحبت‌های دیگران را نیز در بر دارند.