رباعی شمارهٔ ۴۰۵

در این ابیات، شاعر به تضاد میان عشق و ایمان اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما عاشق عشق هستیم اما مسلمان متفاوتی هستیم. همچنین به ضعف خود در مقایسه با قدرت سلیمان اشاره می‌کند و از دیگران انتظار ندارد که برای ما احساس همدردی داشته باشند، زیرا وضعیت ما با آن‌ها متفاوت است. به طور کلی، شاعر به احساس ضعف و جدایی از دیگران پرداخته است.