رباعی شمارهٔ ۴۰۲

در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زبان و گفتار انسانی منحصر به فرد است و هیچ زبان دیگری مثل آن وجود ندارد. همچنین، او بیان می‌کند که جایی به جز دوزخ و فردوس وجود ندارد و آزادگان و انسان‌های شریف زندگی و روحی متفاوت دارند که به نوعی از جایگاه و منبع دیگری برمی‌خیزد. این اشعار به عمق و ارزش وجود انسان و زبان او پرداخته و به تفاوت‌های انسانی اشاره دارد.