رباعی شمارهٔ ۴۰۱

این شعر به عظمت و وسعت لطف الهی اشاره دارد که همچون جهانی بزرگ و قرآن درخشان است. شاعر بیان می‌کند که خداوند به خلق خود هیچ گونه خودپسندی ندارد و حتی یک قطره از فیض و رحمتش که در این جهان وجود دارد، به قیمت یک انبار تزیین شده، در دل این صحرا کاشته شده است. الاصطلاح به زیبایی و عمق نعمت‌های الهی اشاره دارد.