رباعی شمارهٔ ۳۹۷

این شعر به زیبایی اشاره دارد به اینکه در دنیا، باغ خوشبختی و زیبایی‌های زیادی وجود دارد، اما گاهی در زندگی به چیزهای ناچیز و بی‌اهمیت توجه می‌کنیم. ندا می‌دهد که در دل هر انسانی، استعدادها و زیبایی‌هایی نهفته است که می‌تواند باعث شکوفایی آنها شود. بنابراین، با وجود اینکه ظاهر ممکن است لاغر و بی‌روح به نظر بیاید، درون انسان‌ها می‌تواند چشمه‌های قدرت و خلاقیت زیادی وجود داشته باشد.