کم باد سَری که آن سَران را پا نیست
وان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست
دربارهٔ این سروده
این شعر به احساس عدم گنجایش و محدودیت درابراز عواطف و اندیشهها اشاره دارد. شاعر بیان میکند که در میان بزرگان و سران، احساس خودش را نمیتواند بیان کند و از غرق شدن در عشق یا اندیشهای که در دلش است سخن میگوید. او به نوعی در زندگی عاطفی و معنوی خود را مانند مویی میداند که در آن عظمت و گنجایش دیگران نمیگنجد. در نهایت، شاعری احساس میکند که وجودش به این عشق محدود و محصور شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گفتند در این میان نگنجد موئی
من موی شدم از آن مرا گنجانیست