رباعی شمارهٔ ۳۹۲

در این بیت، به این موضوع اشاره می‌شود که همه‌جا نور خدا وجود دارد و وقتی کسی این نور را جستجو می‌کند، به جای نگاه کردن به جهات مختلف، باید به درون خود و حقیقتی که پشت این جهات نهفته است توجه کند. در واقع، دعوت به نگاهی ژرف‌تر و فراتر از دیدگاه‌های سطحی می‌شود.