رباعی شمارهٔ ۳۹۱

در این ابیات، شاعر احساسات عاشقانه‌اش را بیان می‌کند. او می‌گوید که دلش همچون سازی است که در هماهنگی با معشوقش نغمه می‌زند. اما متوجه می‌شود که معشوقش در عشق به کسی دیگر است و شاعر در تلاش است تا فکر کند که او نیز بخشی از زندگی‌اش است.