غزل شمارهٔ ۳۶۰

برداشت: ای ساقی، تو که مانند قاضی زمین و زمان را در دست داری، لطفاً شرابی به من بده که مرا از یاد خودم غافل کند و به من آرامش بخشد.

برداشت: به قدری مست و خراب شدم که دیگر نمی‌توانم تفاوت بین نشانه‌ها و کلمات را تشخیص دهم.

برداشت: پدرم وقتی مستی و شراب را دید، به آن واگذارم کرد و مادرم هم مرا به محله‌ی خرابات سپرد.

برداشت: خداوند دو گوشم را بسته تا از وضعیت دیروز و فردا و افکار بیهوده رها شوم.

برداشت: محل زندگی کسانی که به درستی فکر می‌کنند تغییر کرده است، زیرا آنجا جایگاه عبادت و پرستش است و گناه در آن وجود ندارد.

برداشت: در این مسیر، کدخدا و حاکمی وجود دارد که باقی‌مانده مشکلات و خطرات را از سر راه برمی‌دارد.