رباعی شمارهٔ ۳۸۰

این شعر به حسرت و درد دل شاعر اشاره دارد که به کسی می‌گوید به او دل نبندد، زیرا او خونی و ویرانگر است. شاعر احساس می‌کند که جانش در خطر است و امور دنیایی مانند کفش و دستار دیگر برایش اهمیتی ندارند. او به شخصی دیگر توصیه می‌کند که از این مسیر دور شود، زیرا آنچه در حال وقوع است، کار اوست و مختص اوست.