رباعی شمارهٔ ۳۷۹

در این شعر، شاعر از درد عشقی صحبت می‌کند که در آن از زلف محبوبش شکایت می‌کند و می‌گوید اگر حلقه زلف محبوب او را نگیرد، چشمان جذاب او هم او را مست نخواهد کرد. همچنین اشاره می‌کند که دشمنانش روز و شب به او طعنه می‌زنند که چرا از راهی منحرف شده و محبوبش دست او را نگرفته است. این ابیات بیانگر احساس تنهایی و ناامیدی عاشق است.