رباعی شمارهٔ ۳۷۸

این بیت به احساسات متضاد اشاره دارد. گرمای تابستان نماد درد و رنج های درونی انسان است و سرمای زمستان نشان‌دهنده بیماری و ضعف آن افراد است. در اینجا گفته می‌شود که هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه درد و رنج شما بر دنیا تاثیر بگذارد. به عبارت دیگر، احساسات و ماجراهای شما بر جهان پیرامونتان تأثیر عمیق‌تری دارد.