رباعی شمارهٔ ۳۷۶

این بیت‌ها به نوعی به عدم وجود چیزهای اساسی و نمادین در عشق و زندگی اشاره دارند. بیانگر این است که بدون وجود برخی از عناصر کلیدی مانند موسیقی (دف) و عشق (شراب عاشقی)، زندگی فاقد زیبایی و معناست. همچنین به تصویرسازی از شخصیت‌های محبوب و قدرت‌ها (مانند قباد و سلیمان) نیز اشاره دارد که بدون آن‌ها، زندگی خالی و بی‌روح است. به طور کلی، این اشعار احساس کمبود و نبودن چیزهای مهم را در زندگی بیان می‌کنند.