رباعی شمارهٔ ۳۷۱

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و می‌گوید اگر باد بر زلف‌های پریشان او بوزد، طول عمر او از دندانش جاری خواهد شد. در همین حال، شاعر از نصیحت‌کننده‌اش می‌خواهد که از خود فراتر رود و آنچه را که قلبش تجربه کرده، درک کند. این شعر نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق شاعر به عشق و زیبایی است.