رباعی شمارهٔ ۳۶۹

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق عاشقانه خود می‌پردازد و از تناقضات درونی صحبت می‌کند. اگر در دلش آتش عشق نیست، پس این دود ناشی از چه چیزی است؟ و اگر عود نسوخته، چرا بوی آن به مشام می‌رسد؟ شاعر از وجود خود به عنوان یک عاشق و نابود شده سوال می‌کند و همچنین از خوشحالی پروانه‌ای که به خاطر سوز شمع رنج می‌کشد، تعجب می‌کند. این ابیات نشان‌دهندهٔ جستجوی معنا در عشق و رنج‌های ناشی از آن است.