رباعی شمارهٔ ۳۶۸

این متن به تماشای وضیعت بشر می‌پردازد و بیان می‌کند که برخی افراد در غم و پریشانی به سر می‌برند و نمی‌دانند که علت این غم چیست، در حالی که گروهی دیگر در شادی هستند و از منبع آن بی‌خبرند. همچنین به بی‌خبری مردم از موقعیت و وضعیت واقعی خود و یکدیگر اشاره می‌کند. به طور کلی، این شعر به ناآگاهی انسان‌ها از دردها و شادی‌های یکدیگر و عدم شناخت صحیح از خودشان می‌پردازد.