رباعی شمارهٔ ۳۶۵

شاعر در این بیت به عشق عمیق و احساسات شدید خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او به معشوقش بسیار بیشتر از آن چیزی است که در نظر می‌آید. او همچنین به ناپاسخ‌گویی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و کمال معشوق فراتر از آن است که او شایسته‌اش باشد. به عبارت دیگر، معشوق از او والاتر است و او خود را در برابر زیبایی و عظمت او ناچیز می‌بیند.