رباعی شمارهٔ ۳۶۴

برداشت: عشقی که باعث زنده شدن روح بی‌جان می‌شود، این نوع عشق لطیف و شیرین از کجا ناشی می‌شود؟

برداشت: این سخن به این معناست که حقیقت و جوهر وجود ما ممکن است در درون ما باشد، یا فراتر از ما قرار داشته باشد، اما آنچه که اهمیت دارد، درک و بینش ما نسبت به این موضوع است. بینش حقیقی، خود را از چشم‌انداز و نوع نگاه ما به جهان می‌سازد.