رباعی شمارهٔ ۳۶۳

شاعر در این ابیات به احساس عشق و وابستگی خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق معشوق، مانند گیاهای سرسبز و زیبا در اطراف او است و دل او به شوق آن عشق، دچار حالت‌های مختلفی می‌شود. در روزی که از قید زندگی مادی رها شود، او آرزو دارد که عشق‌های زیادی را در دنیای عدم تجربه کند.