رباعی شمارهٔ ۳۶۲

این ابیات به بیان درونیات عاشق می‌پردازد. شاعر از عشق و مهر صحبت می‌کند و به این می‌اندیشد که چرا عشق او اینقدر حکیم و استادانه است و چرا محبتش اینقدر لطیف و بنیادین. همچنین، او از خود می‌پرسد که اگر عشق خوشایند است، چرا در برابر آن لرزان است و این تضاد را با فریاد و درد درونی خود بروز می‌دهد.