رباعی شمارهٔ ۳۶۱

در این ابیات شاعر از عشق خود صحبت می‌کند که ابتدا شاداب و خوشحال به دلش وارد شده، اما پس از مدتی دوباره رخت بسته و رفته است. او از معشوق خواسته که برای چند روزی بماند، ولی اکنون که او رفته، یادش نیز از دلش پاک شده است.