رباعی شمارهٔ ۳۵۵

در این شعر، اشاره به قدرت و جایگاه مردان خدا شده است. آنها به نوعی نمایندگان الهی هستند که در دستشان شمشیری ازلی وجود دارد. همچنین، گوی ابدی نشان‌دهندهٔ دایره‌وار بودن وجود خداست. شاعر بیان می‌کند که اگر انسانی مانند کوه طور درخشان و تابناک باشد، باید نور و حقیقت الهی را از او جستجو کرد، زیرا او منبع خداوندی است.