رباعی شمارهٔ ۳۵۲

برداشت: دل مانند شاگردی است که عشق را می‌آموزد و در این فرآیند، همچون شبی است که در انتظار روشنایی روز به سر می‌برد.

برداشت: هر جا که بروم، نشانه‌های عشق در پیش رویم هستند، چرا که مثل روغن که همیشه در پی شعله‌ای برای سوزاندن است، عشقی که در دل دارم همواره مرا به سمت خود می‌کشاند.