رباعی شمارهٔ ۳۵۱

در این شعر، شاعر زیبایی زلف محبوبش را وصف می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز در دنیا به زیبایی زلف او نیست. سنبل (گلی زیبا) با سر عقاب مقایسه می‌شود، اما زلف معشوق از آن هم زیباتر است. حتی اگر کسی بخواهد از زیبایی آب (آبشارها یا چشمه‌ها) حرف بزنند، باز هم زلف محبوب برتری دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگرچه دیگران از زیبایی می‌گویند، اما هیچ‌کدام به پیچیدگی و تاب زلف محبوب نمی‌رسند.