رباعی شمارهٔ ۳۵۰

این ابیات از شعر به عشق و محبت اشاره دارد. شاعر عشق خود را به آن "سلطان" توصیف می‌کند و بیان می‌کند که دلش به خاطر جذبه‌اش مجذوب اوست. او حتی برای درگاه او، خون جگرش را می‌ریزد، چراکه خاک آن درگاه را از خون خود ارزشمندتر می‌داند. این احساسات، عمیق و فدای عشق است.