سرمایهٔ عقل مرد دیوانگیست
دیوانهٔ عشق مرد فرزانگیست
دربارهٔ این سروده
این شعر به این معناست که عقل در دنیای عشق، گاهی به دیوانگی تبدیل میشود و فرد عاشق، به رغم فرزانگی، در حقیقت دیوانه عشق است. کسی که از درد و رنج دل آگاه میشود، در عین پیوند با خود، احساس تنهایی و بیگانگی عمیقی را تجربه میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آنکس که شد آشنای دل از ره درد
با خویشتنش هزار بیگانگیست