رباعی شمارهٔ ۳۴۷

این اشعار به احساس سرگشتگی و بی‌ثباتی اشاره دارند. شاعر به تصویر یک آسیای گردان می‌پردازد که نشان‌دهنده عدم تمرکز و سردرگمی است. او همچنین می‌گوید که اگر فردی بخواهد با دیگری ارتباط برقرار کند، به سرعت متوجه ویرانی و عدم ثبات آن ارتباط خواهد شد. در کل، متن توصیف‌کننده ناپایداری در روابط و احساساتی است که در آن تجربه می‌شود.