زان مِی خوردم که روح پیمانهٔ اوست
زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به تأثیر عمیق وجود یک معشوق اشاره میکند. او به خاطر وجود و زیبایی این معشوق مست و دیوانه شده است. همچنین، شمعی که به او نزدیک میشود، نماد روشنایی و عشق است که آتش عشق را در وجود او روشن میکند. بهنوعی، شاعر بر ارتباط عمیق عشق و عقل تأکید دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
شمعی به من آمد، آتشی در من زد
آن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست