رباعی شمارهٔ ۳۴۰

این شعر از شاعر نشان دهنده احساس عمیق درد و غم عشق است. زمانی که او برای اولین بار به محبوبش نگاه می‌کند، از آن لحظه به بعد از غم و فراق او رنج می‌برد. او به شدت به عشقش وابسته است و بدون وجود محبوب، زندگی را تحمل‌ناپذیر می‌بیند. در واقع، این شعر بیانگر تأثیر عمیق عشق و جدایی بر روان انسان است.