رباعی شمارهٔ ۳۳۸

در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که روزی که معشوقش را می‌بیند، برای او مانند روز جمعه‌ای مبارک است. هر روزی که به دیدار او نزدیک‌تر می‌شود، برایش ارزشمندتر از دین و باورهای دیگر است. حتی اگر تقدیر و سرنوشت به او آسیب بزند، غمی ندارد؛ زیرا عشق و محبت یار در دل او وجود دارد و این عشق همه غم‌ها را فراموش می‌کند.