رباعی شمارهٔ ۳۳۶

این شعر به ارتباط عمیق بین زبان و احساسات اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زبان ما به دل‌های دیگران راهی دارد و رازهای جهان و وجود در آن نهفته است. تا زمانی که زبان بسته است، این راه باز است، اما وقتی زبان باز شود، این ارتباط و راه بسته می‌شود. به‌طور کلی، این متن نشان‌دهنده اهمیت زبان در انتقال احساسات و افکار است.