رباعی شمارهٔ ۳۳۵

شاعر در این ابیات به این موضوع اشاره می‌کند که دیوانه و خواب درک درستی از یکدیگر ندارند. او بیان می‌کند که دیوانه نمی‌داند خواب چه معنایی دارد و نمی‌تواند راه آن را پیدا کند. از طرفی خداوند همیشه بیدار و پاک است و حتی مجنون نیز که به خدا نزدیک است، از خواب و غفلت دور است. در واقع، شاعر به بیداری و آگاهی واقعی اشاره می‌کند که فراتر از خواب و دیوانگی است.