رباعی شمارهٔ ۳۳۴

این بیت اشاره به وجود شخصیتی خاص و دل‌نشین دارد که با نگاهی از بالای بام به ما می‌نگرد. این فرد می‌تواند جان یک فرشته یا روح یک پری باشد. در واقع، هر کس که بدون داشتن چنین روحی زندگی کند مرده است و بی‌خبری از وجود او، خود نوعی نادانی و بی‌حالی است.