رباعی شمارهٔ ۳۳۳

شخصی در این شعر از لطف یار که به او نگریسته، سخن می‌گوید و از او می‌پرسد که بدون محبت او چگونه می‌تواند زندگی کند. او در پاسخ، احساس می‌کند که همچون ماهی بدون آب، به شدت نیازمند یار است. یار در آفتاب می‌گوید که این وضع از گناه اوست و به خاطر این درد می‌گرید.