غزل شمارهٔ ۳۵۵

برداشت: ای دل در این خانه وقتی که راست می‌روی، گاهی هم کج بیرون برو، زیرا این خانه متعلق به ماست.

برداشت: زندگی مانند باد است که گاهی گرم و گاهی سرد می‌وزد. به جایی برو که نه گرمای زیاد وجود دارد و نه سرمای زیاد؛ یعنی در جایی که تعادل و آرامش برقرار است.

برداشت: اگر بخواهی من را پنهان نگه‌داری، باید بدانی که من همیشه روز روشن و آشکارم.

برداشت: تو مانند یک فرمانروا هستی که بر جریان آب تسلط داری. اما جان آدمی مانند دریا است و نمی‌تواند در جریان آب محصور شود.

برداشت: تو همچون مرغی هستی که بال و پر دارد، اما مردان با اختیار و قدرت خود، نیازی به پر و بال تو ندارند.

برداشت: آب در جوی ما پاک و زلال است، اما مگس بر دوغ ما نشسته و پرنده‌ای خیالی و دور از واقعیت در آن وجود دارد.

برداشت: ای آفتاب پرتو افشان، که نور تو از ستاره‌ها هم روشن‌تر است، در مکان و زمان نمی‌گنجی و هر ذره از نورت نشان از بزرگی و زیبایی‌ات دارد.

برداشت: با تشکر از خداوند، به خاطر عشق او از این تنگنا و محدودیت خارج شدیم که مانند محراب و صلیب است.

برداشت: دهل را به صدا بیاور و به بازار برو و فریاد بزن که یوسف بسیار زیباست.

برداشت: من پرده‌های حرمت و تزویر را دریدم و جانم از وجود خودم جدا شد.