دل رفت برِ کسی که بیماش خوش است
غم خوش نبوَد و لیک غمهاش خوش است
دربارهٔ این سروده
این ابیات به احساس عاشقانه و زیبایی تجربهی غم عشق اشاره دارند. شاعر از محبت و عشق به معشوق سخن میگوید و به این نکته اشاره میکند که هرچند غم و رنج وجود دارد، اما لذت و خوشی در عشق و احساسات مربوط به آن نیز بسیار شیرین و دلپذیر است. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که حتی اگر جانش در خطر باشد، او حاضر نیست به خاطر تقاضاهایش از معشوق دست بکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
جان میطلبد، نمیدهم روزی چند
جان را که محل نیست تقاضاش خوش است