رباعی شمارهٔ ۳۲۶

این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر می‌گوید که دل او به خاطر غم معشوق زنده است و غم او مانند یک آشنا در دل او حضور دارد. او به نوعی از لطفی که غم معشوق نسبت به دل شکسته‌اش دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر این غم نبود، دلش هیچ جایی برای غم دیگر نداشت. این ابیات نشان‌دهنده وابستگی و تأثیر عواطف معشوق بر روح و روان شاعر است.