رباعی شمارهٔ ۳۲۳

در این ابیات، شاعر به توصیف دلدار می‌پردازد که از پشت پرده‌ای پنهان است و به رغم این‌که می‌داند او دلی آتشین ندارد، سخنانی می‌گوید. اما وقتی شاعر را می‌بیند، ناگهان از حرف‌هایش تغییر موضع می‌دهد و این نشانه‌ای از دوگانگی و عدم صداقت اوست. شاعر نسبت به این رفتار خشمگین است و درست بودن سخنان او را زیر سوال می‌برد.