رباعی شمارهٔ ۳۲۲

شاعر در این بیت می‌گوید که اگر معشوق او را آزار دهد، او ناراحت نمی‌شود و نمی‌خواهد بگوید که این درد از اوست. او اشاره می‌کند که همه دشمنان او هستند اما تنها معشوقش دوستش است و گلایه از دوست نزد دشمنانش را کار درستی نمی‌داند.