رباعی شمارهٔ ۳۲۱

شعر بیانگر احساس دلتنگی شاعر است که دیدار معشوقش را تنها درمان دردهایش می‌داند. او معتقد است که بدون حضور معشوق، زندگی‌اش مانند زندانی بی‌رنگ و بی‌روح است. غم دوری معشوق بر جان او سنگینی می‌کند و او آرزو می‌کند که چنین احساسی بر هیچ دل و جسمی نرود.