رباعی شمارهٔ ۳۲۰

در این شعر، بیان می‌شود که اعضای بدن انسان مانند دست و پا و چشم به تعداد دو هستند، اما دل و معشوق نباید دو باشند، زیرا این امر نادرست است. معشوق تنها بهانه‌ای نیست و در واقع معبود اصلی خداست. پس هرکسی به دو معشوق اعتقاد داشته باشد، در واقع به بی‌راهه رفته و دچار اشتباه شده است.