در وصل، جمالش گلِ خندانِ منست
در هجر، خیالش دل و ایمانِ منست
دربارهٔ این سروده
در این اشعار، شاعر به زیبایی معشوق اشاره میکند و میگوید که در حضور او، شادی و سرزندگی وجود دارد، اما در غیبتش دل و ایمان او آسیب میبینند. همچنین، شاعر از درگیری عاطفی خود و دلش سخن میگوید که هر کدام میخواهند معشوق را برای خود داشته باشند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
دل با من و من با دل ازو در جنگیم
هریک گوئیم که آن صنم آنِ منست