رباعی شمارهٔ ۳۱۷

برداشت: در نَفَس و وجود تو، جان و روحی حیاتی جاری است. مانند چرخ که به دور یک مرکز می‌چرخد، تو نیز در گرداب این زندگی در حال چرخش هستی.

برداشت: این بیت به این معناست که تو، خودت را به دور کسی نگردان. این جان و روح که در توست، به دلیل چرخش و حرکت آن جانِ دیگر است. در واقع، به نظر می‌رسد که اشاره‌ای به وابستگی‌ها و تاثیرات عمیق انسانی دارد، به نوعی نشان می‌دهد که حرکت و دگرگونی بیرونی در ارتباط با وجود درونی انسان‌هاست.