غزل شمارهٔ ۳۵۳

برداشت: بسیار خوشا به حال کسی که در آن می‌نوشد، آنچنان که عقل کامل نیز به او مجذوب است. چنین چیزی بسیار نادر است.

برداشت: دل را به سمت آسمان بلند کن، زیرا در آن نقطه، سر نیزه زحل پایین‌تر است. وای بر ما از این مرتبه.

برداشت: هر کسی که در این مهمانی از خود و نزدیکانش جدا شود، باید بداند که این کار بسیار دشوار و ناگوار است.

برداشت: مانند پرنده‌ای افسانه‌ای بر قله کوه قاف پرواز کن که هیچ‌کس نمی‌تواند به او نزدیک شود.

برداشت: تعجب آور است که شیشه‌ای سالم و نشکسته، در عین حال، هزاران آدم خسته و ناکام وجود دارند. واقعاً عجیب است!

برداشت: مرا می‌گویی که با صبر و آرامش پیش بروم، اما صبر چه جایی دارد؟ این انتظار و آرامش برای من امکان‌پذیر نیست.

برداشت: به او نوشیدنی بده و بنشانش، زیرا در اینجا نشستن او ضروری است. از این‌رو، هیچ حرفی در این مورد نباید باشد.

برداشت: به ویژه جان افراد پیر که پر از عقل و دانش هستند، واقعاً ارزشمند و شایسته احترام‌اند.

برداشت: از آن باغ و فضای بی‌پایان، همه‌ی عالم مانند گلدسته‌ای بلند و زیباست، اما افسوس که این زیبایی قابل دسترسی نیست.

برداشت: مانند گلدسته‌ای است که زود خراب می‌شود، در دشت که از آن رسته است، آه چقدر دور است.

برداشت: مسیری که به سمت زیبایی دل‌ربا می‌برد را بنوش، زیرا آن زیبایی بسیار شگفت‌انگیز و درخشان است. دقت کن که چنین زیبایی را نمی‌توان به راحتی نادیده گرفت.

برداشت: به خاطر خون‌های زیادی که بر گردن اوست، خرد و دانایی به شدت آسیب دیده و متلاشی شده است.

برداشت: به زودی مشخص می‌شود که زیبایی و جذابیت موهای او به قدری ارزشمند و گرانبهاست که هیچ چیز نمی‌تواند آن را معادل‌سازی کند.

برداشت: من سکوت می‌کنم و آرامش خود را حفظ کرده‌ام، اما از من بخواه که دل به چیزی دل نبندد، چرا که همیشه می‌گوید این امکان‌پذیر نیست.