رباعی شمارهٔ ۳۱۰

برداشت: در عشق، جز نوشیدن شراب جاودانه، چیزی وجود ندارد و جز فدای جان، دلیلی برای ماندن نیست.

برداشت: در این بیت، گویا گوینده می‌گوید زمانی که من تو را بشناسم، آن وقت می‌روم. اما طرف مقابل پاسخ می‌دهد که شناختن من نیاز به مردن ندارد، یعنی به راحتی می‌تواند بدون از دست رفتن زندگی، به شناخت او برسد. این گفتگو نشان‌دهنده این است که شناخت واقعی نیاز به تلاش و درکی عمیق دارد و مرگ الزاما برای درک و شناخت چیزها ضروری نیست.