رباعی شمارهٔ ۳۰۷

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر چیزی که در جهان وجود دارد، چه خوب و چه بد، تحت تأثیر حکم و قضا و قدر الهی است. او تلاش می‌کند که کارها را به دست خود انجام دهد، اما متوجه می‌شود که قضا و قدر فراتر از توانایی‌های اوست و چیزهایی از کنترل او خارج است.