رباعی شمارهٔ ۳۰۳

در این ابیات، شاعر به وجود خداوند و مقام والای او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که تمام هستی و منظور از وجود، خداست و در دو جهان، هدف نهایی نیز اوست. همچنین تأکید می‌کند که اگر اعتقاد به خدا خراب نشود، او به وضوح اعتراف کرده است که خداوند یکی است.